"SuperUlex", a superoína toxo. Susana Sanches Aríns.

 

 

( A muller toxo; Toxo, nome científico: Ulex europaeus) 

Clara, a nosa SuperUlex (defínese a si mesma coma “Cardo. Tojo . Distante. Soberba”), vén de reincorporarse ao seu instituto (Liceo) tras recuperarse dunha leucemia que lle deixou unhas secuelas moi curiosas, uns superpoderes ( hipersensibilidade na pel, unhas forzas extraordinarias, un cabelo “ingovernável e crespo”) que van facer dela unha “superoína”.

Clara escribe en cadernos a súa vida, ela mora con a súa nai, a súa tía Susa e a súa especial e marabillosa bisavô Rorita ( confidente e unha das personaxes máis potentes da novela), nun mundo de mulleres; cando ela descobre os seus superpoderes decide utilizalos para combater a favor das boas causas: loitar contra os abusos e os acosos dos maus compañeiros, axudar aos animais confinados ou protexer o medioambiente... conxuntamente coa súa banda de compañeiros e compañeiras, a tropa fandanga. Porén ela tamén está á procura da súa identidade, do sentido da heroicidade: “ ... a heroicidade é exercer a dintinçao no reino da uniformidade...”

“ As superoínas também dubidam”

Mais esta novela de Susana Aríns non queda nos feitos, na superficie, senón que profundiza no día a día da protagonista, da súa familia, das súas amizades, nos seus sentimentos, as súas inseguridades, nas transformacións dos seus corpos e mentes adolescentes. Cunha gran sensibilidade, a autora nárranos por medio de pequenos capítulos, frases curtas e directas de doada lectura as aventuras do cotiá vividas pola rapazada da ESO do instituto de Clara, o choque entre os enfoques do mundo dos adultos e os puntos de vista dos e das adolescentes ( en moitos casos máis claros e xustos cós dos adultos)...

Destaca a descrición do mundo dos e das adolescentes polo que din, polo que pensan, polo que fan, a visión dos profes e do mundo estudantil, as súas mensaxes son claras e directas , pódense contrastar os personaxes positivos fronte aos negativos, nunha narración en 1ª persoa que enriquece moito o texto.

Unha novela dos superheroes da vida cotiá que deparará máis dunha sorpresa ao lector ou lectora, que se le con fluidez e pracer; unha obra narrativa esta da que gozaredes coa lectura, comentarédela entre vós, arredor da cal debateredes, mesmo vos posicionaredes os lectores e as lectoras xuvenís, de certo que non vos deixará indiferentes, que vos conmovorá e llela recomendaredes aos vosos e vosas colegas. Unha novela na que atopamos as pegadas da autora de LIX portuguesa Ana Pessoa e unha edición moi coidada coma a que xa nos teñen afeitas os editores de Cuarto de Inverno.

 

"Testigos de la verdad" de Aarón Fontán Alonso

 

Con só 17 anos, Aarón preséntanos a súa primeira novela "Testigos de la verdad", unha obra que acubilla acción, amor, amizade, solidariedade coa humanidade e uns grandes anseios de verdade e liberdade; parecen moitos temas para unha novela pero ao longo das súas 350 páxinas o escritor novel sabe conducirnos con gran axilidade por todos eles.

Un mundo nun futuro 300 anos máis aló, Europa destruída e unha América do Norte dominada pola tiranía. Protagonizada por un mozo adolescente de dezaseis anos, Tristán é apoiado polas súas incondicionais amigas Sara e Thalia; a novela levaranos polo camiño da loita pola liberdade e a verdade. Combinando futurismo e fantasía, nun mundo tecnoloxicamente avanzado pero corrompido polo desexo de poder e dominio, lémbranos a outra novelas xuvenís do xénero como "Los juegos del hambre".

O noso protagonista, Tristán é sensato e ousado, intelixente e sensible, sabe convencer das súas ideas libertarias e sabe amar á súa parella, ás súas amigas, á familia; combina as cualidades do heroe e do adolescente idealista pero cos pés na realidade, representa os valores do lider. 

A historia que se nos relata en "Testigos de la verdad"é trepidante, é tenra e romántica; acción e amor son quizais os elementos destacables da trama á par das reivindicacións de liberdade para gobernarse, para amarse, para obter unha igualdade económica na sociedade, para decidir.

O ritmo narrativo é moi rápido, non hai case descricións (pequenas pinceladas para ubicarnos nos lugares e ambientes) predominando os diálogos e a narración, a acción como elemento principal.

Identificamos aos personaxes nos seus roles narrativos por como actúan e polo que din ( son moi significativos por exemplo os discursos de Tristán). Exércitos en loita contra os propios cidadáns son presentados con trazos negativos fronte os positivos representados por Tristán, as súas amizades e familia, polos seus colaboradores.

Resúltannos tristemente familiares co noso mundo actual os discursos dos dirixentes das potencias (falsos e manipuladores), a historia falseada polos réximes dictatoriais, os avances tecnolóxicos utilizados para o control dos cidadáns... datos que conforman un relato pois dun futuro que non mudou as prácticas incorrectas e inxustas do presente.

A axilidade narrativa, os combates, as esceas amorosas, a amizade... de seguro van namorar a un público xuvenil desexoso de devorar aventuras con fondo, con un pouso na realidade.

Finalmente destacamos unha linguaxe correcta, cun vocabulario rico e adecuado ao lector; a sintaxe é sinxela, os períodos breves que facilitan a lectura e o avance rápido desta.

Sabemos que esta novela vai conquistar a moitos lectores xuvenís os cales vanlle pedir a Aarón que nos escriba unha segunda parte. Parabéns pois, para este escritor de curta idade pero coa mochila chea de grandes e fermosas historias.