"NO LABIRINTO DO VENTO" de MARINA COLASANTI.

Baixo o título xenérico de "O labirinto do vento" , neste volume reúnense dúas obras de contos da autora brasileira Marina Colasanti: "Unha idea completamente azul" e "Doce reis e a moza no labirinto do vento" que comprenden dez e trece contos respectivamente.

Marina Colasanti condúcenos con ambas obras de contos ao mundo do marabilloso e o fantástico, no que a maxia xorde da propia natureza e dos personaxes que os protagonizan; unha fermosa reelaboracion dos contos marabillosos poboados de reis, princesas, príncipes, unicornios, mozas costureiras e tecelás, xardineiros... que á par da  propia natureza, o vento, o mar, as roseiras, as buguinas, interactúan para relatarnos historias fantásticas tras as que se esconden mensaxes moi reais, exemplarizantes, que nos lembran que a liberdade da propia persoa ser debe ser respectada (os soños non se coutan,  os actos dos demais non se poden controlar, non recibimos amor sen aceptación nen escolla... como temas ás veces recorrentes nas historias).

A reelaboración que a autora brasileira fai dos contos tradicionais marabillosos a través das historias de rexios personaxes, nun mundo máxico no que paira a fantasía, busca simbolizar comportamentos humanos ( a busca do poder sobre o outro, a cobiza...), actuacións e valores intemporais e universais; a finalidade didáctica e de lecer do conto tradicional recuperado nuns contos marabillosos do século XXI, a formación e educación condutual do lector e da lectora ,,nenos e adolescentes, e a transmisión de  valores flúen ao longo destes relatos.

O poder da natureza omnipresente nos contos deléitanos á vez que nos proporciona ensinanzas e reflexións vitais e profundas para a convivencia entre os humanos; a sabedoria do vento, do mar, o xogo de imaxes no cristal e  no espello, os unicornios, as corzas, as sereas, as roseiras e os xardíns tecidos nos tapices delicadamente, os labirintos de buxo que esconden o camiño do propio futuro ( todos eles, as máis das veces, obxectos auxiliares na narración do conto e desencadeantes da acción) son só unha pequena mostra do valor simbólico, da riqueza do mundo que atopamos neste libro.

A estrutura dos relatos é sinxela, a presentación dos personaxes e feitos na que se crea espectación, o conflito e o seu desenvolvemento e o remate final (positivo ou negativo) que deixa ao lector desconcertado e esixe uns minutos de reflexión antes de proseguir con outro conto. Predomina nos relatos a narración e os diálogos son escasos, acción e brevidade, sintetismo e estilo directo fan que a lectura dos relatos sexa doada e áxil

Metáforas, símbolos e comparacións acompañando a unha linguaxe rica e elaborada: a adxectivación, as fermosas escollas léxicas suscitan en nós sentimentos, sensacións e conmóvenos. Descricións sintéticas mais intensas, con tres ou catro pinceladas líricas trasládannos a un mundo fermoso de fadas, princesas e de maxia. .

Son contos pois para ser lidos e desfrutados, non contados ou escoitados xa que precisan concentración e lectura entre liñas para seguir o fío das historias e pescudar entre os simbolismos na procura da mensaxe que se nos desexa transmitir, buscando un pouso de pracer lector e de reflexión sobre a propia vida.

DE NOVELA XUVENIL, DIVERSIDADE SEXUAL e DIVERSIDADE DE XÉNERO.

No día de onte tiven a grande oportunidade de asistir á Xornada de Formación "A diversidade sexual nas aulas, materia pendente?" enmarcada no Programa do Concello de Pontevedra "Pinto e Maragota" pola diversidade sexual.

Na Xornada, de moito interés para o profesorado polo seu caracter divulgativo, porque se puxo sobre a mesa a necesidade urxente de tratar o tema nos centros e pola tenrura e afectividade que acompañou ás intervencións da rapazada.

 E reflexionando no día de despois quixera deixar neste blog unhas recomendacións de novelas xuvenís que tratan o tema, sexa porque relatan historias baseadas en casos reais ou porque os seus protagonistas pertencen ao colectivo LGTBI.

Na Xornada puidemos escoitar ás escritoras Eva Mejuto, María Reimóndez, Eli Ríos e Iria Misa que nos falaron das súas novelas:

22 segundos de Eva Mejuto preséntanos a historia da TRANSformación dunha nena que xa desde moi nova descobre que a súa identidade de xénero non é a mesma que á que ao seu corpo lle corresponde. Cun ritmo áxil a autora fai que nos sintamos na pel desta nena que empaticemos con ela e aprendamos a importancia que ten o RESPECTO cara aos diversos.

Fóra do normal de María Reimóndez relátanos a historia de André que vive en conflito co seu corpo e coa súa identidade; a historia de catro personaxes diferentes que dalgunha maneira son rexeitados polo resto dos adolescentes e como grazas aos lazos afectivos que os unen poderán SER.

DX de Eli Ríos é unha novela sen xénero, os personaxes protagonistas son eles ou elas según o lector desexe porque realmente para vivir o amor e o sexo non importa o carácter dos xenitais. Unha novela de acción, de fuxida, de ciencia e de tecnoloxía nun marco identitario asexuado no que os lectores escollemos o xénero... aínda que é precisa esa escolla?

Iria Misa falounos de Mamá, quero ser Ziggy Stardust, a historia de Aine que con nove anos visita unha exposición e descobre que quere ser como ese personaxe musical que non é home nen muller, .

Nesa mesa de escritoras citouse tamén a xa unha obra clásica da literatura galega A semellanza de Maria Xosé Queizán, unha novela de 1988, pioneira no tema, nas palabras da autora "unha novela de identidade e busca da felicidade", que nos relata a historia de Juanjo que xa no primeiro capítulo da novela tas embadurnarse os labios coa barra de carmín da nai asegura:"Eu quería ser como mamá, tan guapo como mamá..." Non podemos esquecer que a obra de María Xosé Queizán sempre visibilizou ás persoas diversas no su xénero e nas súas prácticas sexuais, da mesma autora podemos achegar tamén Ten o seu punto a fresca rosa.

Sangue 12 de Cris Pavón onde a protagonista vampira é unha lesbiana, toda unha novidade no longo número de novelas de vampiros e certamente unha narración moi asisada, cunha inmellorable posta en escea da trama e cunha ambientación literaria marabillosa que nos achegará a Diodaty onde nos encontraremos con Lord Byron, Polidori e con Perci e Mary Shelley. O amor adolescente, lésbico e vampírico envólvennos nunha historia fermosa e delicadamente tratada que nos conquista desde o inicio.

Queremos destacar nesta selección a novela Testigos de la verdad do noso escritor máis novo en idade, Aarón Fontán; na súa novela, o heroe  protagonista é gay e tras un infeliz encontro amoroso no que é moi maltratado afectivamente pola súa condición homosexual finalmente consigue ser correspondido. As esceas amorosas están narradas con moita tenrura e sentimento polo que é unha novela que chegará a conmovernos fondamente.

Na súa intervención R. Lucas Platero (pedagogo e activista LGTBI) recomendou tamén na súa presentación algunhas lecturas para afondar no tema como: Llámame Paula, Tránsito, Soy Jazz entre outras.

E para rematar, que non pechar, estas recomendacións que citar un conto que coñecín a través de Juan Mata no seu facebook, trátase de Con tango son tres ( en galego)  que narra a historia real de dous pingüinos machos pais dunha cría femia do zoo de Central Park de Nova York, álbum censurado nas bibliotecas de Estados Unidos polo tema (sempre referenciando a Juan Mata). 

https://issuu.com/kalandraka.com/docs/tango-c/6

É un pracer que as miñas amigas e compañeiras colaboren para completar esta oferta lectora, así Marga Romero lémbrame Benquerida catástrofe de Teresa Moure sobre a reconstrución da identidade sexual.  

Paz Fernández Pereiro recoméndanos Todo isto che darei de Dolores Redondo onde atopamos nunha trama de intriga a un personaxe que vive en conflito coa súa identidade sexual; otras recomendacións súas son Normal, diferente de Kristina Dunker que afonda nunha relación entre Jam e Vera e no mundo das emocións e dos prexuízos e Do outro lado do espello de Jordi Sierra i Fabra que afonda no conflito do descubrimento da identidade sexual na adolescencia. 

O rapaz que nunca existiu de Sjon é unha obra moi crúa na que o protagonista ten que exercer a prostitución para sobrevivir ( podedes atopalo na nosa biblioteca).

Titiritesa, Un segredo no bosque e Montruo rosa son álbumes infantís aos que sempre podemos achegarnos con ollos adolescentes e mesmo adultos.

Paz fai referencia á seleccións de títulos do Salón do Libro:

http://www.pazodacultura.org/es-ES/salon-do-libro/2017/centros.aspx?fbclid=IwAR1tUxzBsiYF9Ku2_MF1oUd5Yo5AB28xZgDQBArKHPNsVBqJoo6OuzNuyjk

  e da Asesoría de Bibliotecas Escolares que podemos consultar:

https://www.pinterest.es/bescolaresgal/por-unha-biblioteca-inclusiva/?fbclid=IwAR0V8wZmQiZ1JjtvS_r6XsYVMwbUv6CjuAmQXeaNOUfATDtc7g6tyXHmmW4 

Jules Puerto recoméndanos en inglés Carry on de Rainbow Rowell ( Carry On is a ghost story, a love story, and a mystery. It has just as much kissing and talking as you'd expect from a Rainbow Rowell novel — but far, far more monsters) e Aristóteles y Dante descubren los secretos del universo de Benjamin Alire Sanz, a historia de amizade entre dous mozos na fronteira entre EEUU e México.


Eva Mejuto lémbranos o álbum ilustrado Piratas no recreo de Luz Beloso e Miguel Ángel Alonso Diz que aborda o tema da realidade trans.

En castelán temos tamén La carta de Ivy Aberdeen al mundo de Asheley Herring Blake, recomendado por Patricia de Lila de Lilith,  que según a a editorial "aborda a sexualidade desde una perspectiva realista e conmovedora".

Transbird de Rita Bailón Gijón e Nacho Donoso Bailón, tamén en castelán,  é a fermosa historia dun paxariño  que quedou illado e triste porque non podía voar; a busca da identidade propia. Podesdes atopalo na nosa biblioteca.

O BESTIARIO CIENTÍFICO DE ANXOS NOGUEIROSA de Antonio M. Fraga e Ilustracións de Victor Rivas.

Cando as miñas queridas Raíñas Magas puxeron este libro nas miñas mans, aínda faltaban un par de días para a noite de Reis, mais nos sei se foi polo atractivo do título (bestiario científico e de Anxos!) ou pola súa fermosa e suxerente portada (a figura co libro na man e o candil na outra que aporta á luz a uns tons de escuridade) foi pois que, non fun quen de resistirme e comecei xa a lectura que veño de rematar.  

 (Presentación do libro en Culturgal).

Desde o inicio conquistoume a ambientación (no 1933 todo está para mudar menos o mundo rural) a vestimenta, a descricións da casa do médico, os traballos do campo descritos pola voz narradora en primeira persoa, a de Susiño o protagonista desta apaixonante historia (ese  Suso que con trece anos traballa a reo antes de ir á escola, quizais unha lembranza de Balbino, o noso neno labrego). 

A doenza de Suso será o desencadeante da grande aventura que vai vivir, marchar da aldea a pasar o verán nun sanatorio a carón do mar; esta estancia vai reunilo con Tila, a outra protagonista, a que lle vai descubrir o bestiario (un caderno no que os naturalistas científicos tomaban nota das súas descubertas das criaturas marabillosas que habitan o mundo, según definición da propia novela).

A partir deste momento o mundo da realidade (as vivencias dos rapaces e rapazas na colonia-sanatorio de verán) e o do marabilloso (a procura dos e das personaxes marabillosas do bestiario por Anxos Nogueirosa) van ir da man en toda a novela, entrelazándose nunha estrutura moi ben urdida. A maiores a tipografía dos capítulos ( 14 reais, 5 marabillosos, estes últimos acompañados das suxerentes ilustracións de Rivas, e 1 mixto) é diferente na realidade e no libro científico polo que o lector sempre sabe por que mundo camiña.

O tema conmove e interesa desde o primeiro ao último e inesperado capítulo e  a alternancia realidade-marabilloso axudada do método científico, dálle verosimilitude a unha historia que só na apariencia é fantástica.

A linguaxe é moi adecuada por clara e precisa, cunhas pinceladas líricas de cando en vez que axudan a crear o cadro da historia.

Os seres marabillosos protagonistas no caderno científico seguen a mellor tradición dese bestiario fantástico creado no seu momento por Cunqueiro, a mistura de trazos humanos e animais, presente xa na mitoloxía clásica.

A estrutura narrativa é coherente e a expectativa que se crea nos tres primeiros capítulos introdutorios non nos decepciona, imprime tensión ao relato que invita a non cesar a lectura ata o desenlace no capítulo final.

A época está moi ben ambientada e o autor aporta datos que axudan a encadrala nesa Galicia da preguerra onde a enfermidade e a fame facían moito dano á rapazada.

As ilustracións integran harmonicamente o texto coa imaxe, aportándolle ao lector unha pintura nítida que previamente foi deseñada na súa imaxinación polas palabras do autor.

O bestario científico de Anxos Nogueirosa é pois un libro moi especial, que nos conquista pola historia fermosamente tecida por Antonio M. Fraga, que nos leva do mundo real ao sempre impactante mundo do marabilloso, ás aventuras de Suso e Tila que nos crean espectación e desfrute, do texto e da imaxe.

(Presentación do libro en Culturgal).

"Testigos de la verdad" de Aarón Fontán Alonso

 

Con só 17 anos, Aarón preséntanos a súa primeira novela "Testigos de la verdad", unha obra que acubilla acción, amor, amizade, solidariedade coa humanidade e uns grandes anseios de verdade e liberdade; parecen moitos temas para unha novela pero ao longo das súas 350 páxinas o escritor novel sabe conducirnos con gran axilidade por todos eles.

Un mundo nun futuro 300 anos máis aló, Europa destruída e unha América do Norte dominada pola tiranía. Protagonizada por un mozo adolescente de dezaseis anos, Tristán é apoiado polas súas incondicionais amigas Sara e Thalia; a novela levaranos polo camiño da loita pola liberdade e a verdade. Combinando futurismo e fantasía, nun mundo tecnoloxicamente avanzado pero corrompido polo desexo de poder e dominio, lémbranos a outra novelas xuvenís do xénero como "Los juegos del hambre".

O noso protagonista, Tristán é sensato e ousado, intelixente e sensible, sabe convencer das súas ideas libertarias e sabe amar á súa parella, ás súas amigas, á familia; combina as cualidades do heroe e do adolescente idealista pero cos pés na realidade, representa os valores do lider. 

A historia que se nos relata en "Testigos de la verdad"é trepidante, é tenra e romántica; acción e amor son quizais os elementos destacables da trama á par das reivindicacións de liberdade para gobernarse, para amarse, para obter unha igualdade económica na sociedade, para decidir.

O ritmo narrativo é moi rápido, non hai case descricións (pequenas pinceladas para ubicarnos nos lugares e ambientes) predominando os diálogos e a narración, a acción como elemento principal.

Identificamos aos personaxes nos seus roles narrativos por como actúan e polo que din ( son moi significativos por exemplo os discursos de Tristán). Exércitos en loita contra os propios cidadáns son presentados con trazos negativos fronte os positivos representados por Tristán, as súas amizades e familia, polos seus colaboradores.

Resúltannos tristemente familiares co noso mundo actual os discursos dos dirixentes das potencias (falsos e manipuladores), a historia falseada polos réximes dictatoriais, os avances tecnolóxicos utilizados para o control dos cidadáns... datos que conforman un relato pois dun futuro que non mudou as prácticas incorrectas e inxustas do presente.

A axilidade narrativa, os combates, as esceas amorosas, a amizade... de seguro van namorar a un público xuvenil desexoso de devorar aventuras con fondo, con un pouso na realidade.

Finalmente destacamos unha linguaxe correcta, cun vocabulario rico e adecuado ao lector; a sintaxe é sinxela, os períodos breves que facilitan a lectura e o avance rápido desta.

Sabemos que esta novela vai conquistar a moitos lectores xuvenís os cales vanlle pedir a Aarón que nos escriba unha segunda parte. Parabéns pois, para este escritor de curta idade pero coa mochila chea de grandes e fermosas historias.

A FILLA DO MINOTAURO de MARILAR ALEIXANDRE.

"... o fundamental das historias é que sexan ben contadas. Que sexan inventadas ou verdadeiras non é o máis importante..."

E abofé que esta "historia de historias" está moi ben narrada. Cun título ben suxerente A filla do Minotauro, a autora ábrenos as portas á realidade e á fantasía, ás historias novas e ás historias moi vellas (de alá, da antigüidade), achéganos a personaxes creados e personaxes recreados,  a espazos do imaxinario grego e a espazos da Sicilia actual; todo ten o seu lugar neste fermoso relato de aventuras, de loitas pola xustiza e pola igualdade, esas loitas que, coma se cita no comezo da obra, aínda perdidas cen anos antes de comezalas non hai razón para non desenvolvelas.

Uns tempos e uns personaxes que se entrelazan na urda que ben podería ser a do tecido de Penélope, un cantar de cego que nos leva e nos trae do pasado remoto ao pasado máis recente, un periplo que semella un fermoso paseo pola xeografía siciliá e polas lendas de deuses e seres míticos, polas páxinas creadas por Homero (ou por unha muller siciliana) e aventuras, as aventuras de Miranda e Antelmo que loitan por preservar o legado, o legado da literatura oral, da arte e da ciencia contra a sempre cruel mafia siciliana.

Acción, narración e a fermosura da palabra, envólvennos desde as primeiras páxinas desta novela, para xoves e máis para adultos, na que se nos transmite a herdanza do aedo, do matemático, do historiador, con gran didactismo.

O valor da tradición literaria clásica, o amor e o respecto pola memoria, a feminidade e o feminismo son tamén trazos que nos enriquecen ao ensumirnos en "A filla do Minotauro".

Unha gran novela na que desfrutamos ao tempo da arte da palabra tecida con mestría por Marilar Aleixandre e do costume tan de noso como son as historias ben contadas.

 

( Imaxes: "Ícaro en el corazón de Dédalo" de Gabriel Pacheco e "La fragua de Vulcano" de Velázquez)

"O QUE SEI DO SILENCIO" ANDREA MACEIRAS.

" A liberdade é complicada, doe, xera conflitos"

” O acoso é un monstro silencioso e moi difícil de detectar precisamente

porque se agocha nas cousas máis pequenas"

O acoso entre adolescentes é o tema central desta nova novela de Andrea Maceiras; o silencio daqueles que son testemuñas desta situación convérteos en tan culpables coma os propios acosadores... Unha obra moi dura de vivir e difícil de contar, un tema tratado pola autora con grande sensibilidade e narrado con moita mestría.

"O que sei do silencio" é  testemuño, resulta exemplificante, facil de ler e  engaiólanos desde o seu comezo; o punto de vista narrativo innovador, a combinación dunha narradora en primeira persoa (protagonista e testemuña) coa técnica do blog (as entradas escritas pola voz narradora á par que agrupa un variado número de voces nos comentarios) enriquecen a perspectiva coa que nos presentan os feitos, conquistan aos e ás lectoras, lectores adolescentes pola introdución das novas tecnoloxías, as redes sociais tan populares entre eles e elas.

 Como as caixas chinesas de Cunqueiro, esta obra encadea novela, blog e contos dun xeito doado e atractivo. Os contos marabillosos protagonizados por príncipes e princesas, sereas, animais fantásticos, cunha estrutura clásica e valor alegórico, están ligados á temática central da narración, recuperan mitos e tradicións ao tempo que rompen os estereotipos.

 
Unha historia moi realista xa que logo reflexa o mundo dun centro ensino que non é outro que un modelo da sociedade actual, cos seus valores e cos seus defectos.

  

Un final moi lírico e didáctico: todos os problemas e os erros son superables grazas á reflexión, á decisión, ao perdón.

De certo que esta novela deixará un pouso profundo nos lectores e lectoras, axudaraos a mirar máis ao fondo das súas condutas; unha obra moi necesaria para achegarnos a un problema moi grave que nen pais, nen docentes, nen a rapazada sabe como enfocar e resolver. 

Con "O que sei do silencio" Andrea Maceiras volve amosarnos como, obra a obra, mellora a forza e a calidade da súa narrativa, situándoa nun dos chanzos máis altos da literatura infaltil e xuvenil galega.
 

Parabéns, Andrea.

ANA PESSOA: MARY JOHN

" Qualquer día escrevo-te uma carta, um postal, um bilhete. No final vou assinar o meu nome. Sublinhar o meu nome assim:

Maria Joao"

Cando hai un par de meses Matilde, unha encantadora adolescente portuguesa (e gran lectora por certo) me recomendou Mary John e faloume de Ana Pessoa, non imaxinei que me ía namorar da prosa desta autora.

Con Mary John regresei ao mundo adolescente máis puro, as inquedanzas, as inseguridades, a busca de si propio. A protagonista desta fermosa novela debe trasladarse do seu mundo a unha cidade nova a causa do traballo da súa nai e escribe "uma carta, um postal, um bilhete" moi longo e espontáneo a Julio, o seu pirata, o seu amigo da nenez (talvez o seu namorado platónico) que queda atrás.

 

Novas amizades, nova escola, a descuberta do amor, do teatro, o mundo de Maria Joao cunha prosa moi fluída, áxil, chea de coloquialismos e xiros propios da idade que nos arrastra polas súas emocións, polas súas sensacións máis íntimas.

De Mary John a María Joao descorre unha lectura agradável que nos engancha ata o remate da novela.

" Conta-me a tua história.

Qual história

A tua. Quem és, de onde vens, o que fazes aqui.

Isso é uma história muito comprida.

Faz un resumo.

Eu fiz un resumo da minha vida e o Daniel fez um resumo da vida"

Unha atractiva edición a desta novela coas ilustracións de Bernardo P. Carvalho, azuis e brancas, coma as cores do mundo da protagonista.

IRIDIUM de Francisco Castro

" A ver como vos explico o segredo do meu éxito: a cousa é que teño un ollo dunha cor e o outro de outra"

Iris é unha rapaza especial por varias razóns: ten un ollo de cada cor e pola mala sorte, un cúmulo de malas sortes, sofre un Dano Cerebral Adquirido; unha moza coma outra da súa idade que desexa vivir, divertirse, amar e ser amada malia a súa doenza, e que nas redes sociais é unha raíña grazas ás súas fotos e a cor dos seus ollos.

A historia que nos relata Francisco Castro comeza cando Iris se incorpora de novo ao seu mundo adolescente e reencóntrase coas amizades, co día a día no que terá que convivir coas súas limitacións físicas.

Iridium achéganos ao mundo das persoas que sofren DCA e ao visibilizalas dirixen a nosa ollada lectora aos seus sentimentos, ao seu xeito de ver e asumir a vida tralo dano cerebral, a súa loita cotiá por integrarse nunha sociedade que volve a cara ante os seus problemas. Unha novela inclusiva que nos identifica con Iris pero que tamén nos describe o seu mundo adolescente, a música, o instituto, as amizades como Mario, o mozo disruptivo, diferente, rexeitado pola rapazada do instituto; ambos teñen moito en común, son seres illados nun entorno adolescente onde cada un deles e delas busca o seu espazo.

Uns diálogos áxiles, unha linguaxe moi en liña coa mocidade e co mundo das redes sociais fan desta novela unha lectura moi recomendable para toda a nosa rapazada de secundaria.

"PALABRA DE BRUXA" de Andrea Barreira Freije.

" Confésome insumisa e ceibe das cadeas de deuses e homes" son palabras de Berenice, palabras de bruxa, porque as mulleres cando for libres son bruxas e ben caro que pagan a súa liberdade.

Con gran sensibilidade e unha fermosa prosa,  Andrea Barreira amósanos o mundo natural da súa protagonista, unha novela que nos mantén inquedas desde o comezo pois dalgunha maneira xa coñecemos o seu final e este coñecemento obriga á lectora a embebederse das palabras,  das pracenteiras descricións do mundo da natureza e dos sentimentos e pensamentos de Berenice, sentíndonos unha, identificándonos coa súa personalidade e enchéndonos da súa sabedoría. 

"Confeso non ser nin sentirme insignificante, menos válida, incapaz ou calquera outro termo absurdo que se vos pase pola cabeza polo feito de ser muller" e como deberon sufrir sempre as mulleres que así o sentiron, as bruxas que na historia  reivindicaron a igualdade...unha novela esta de profundas reflexións e reivindicacións de ser e vivir coma mulleres libres como a protagonista de Palabra de bruxa.

A lúa, o sol, a auga, o lume, o vento acompañan a Berenice ao longo da narración, a natureza viva da paisaxe propia cobra forza e enerxía para arroupar á bruxa, para coidala durante as torturas, os interrogatorios, as acusacións inmundas cara a muller que axudou e respondeu sempre aos seus amigos e veciños.

"A partir de agora resoarán as miñas verbas coma un eco eterno. Palabra de bruxa...Entón nunca máis foi posible o silencio" e ao longo de quince capítulos,cinco sesións de tortura e un epílogo, a autora consegue coas súas palabras que nos sintamos en comuñon coas da propia Berenice.

(E para sabermos algo mási das meigas galegas e dos seus aquelarres, este artigo de Biosbardia:
 https://biosbardia.wordpress.com/2018/10/10/a-eira-das-meigas-un-circulo-litico-a-traves-da-memoria/

"O caderno vermelho da rapariga karateca" de Ana Pessoa. ( LIX portuguesa)

Unha menina que non é unha menina (quere ser unha karateca e gañar todos os campionatos do mundo) é N. (segunda letra do seu nome), que entra na papelería e merca unha postal dun coello (gosta de mercar postais de lugares, de castelos, de tranvías...) e un caderno vermello con  240 páxinas en branco ( para liberalo non sabe ben de que)... así se presenta a protagonista de "O caderno vermelho da rapariga karateka" de Ana Pessoa unha fermosa historia en primeira persoa que combina a técnica do diario persoal coa dos contos, un libro "altamente recomendável" pola FNLIJ do Brasil e "recomendado" por Ler + (Plano Nacional de Leitura portugués).

A historia de N, é fresca, cotiá á par que chea de imaxinación, o día a día da menina que nos amosa como pensa e vive na escola (o método científico, os diálogos na aula de Plástica ou a conversa sobre Deus), nos seus entrenamentos de Karaté e o seu mundo privado co seu amado caderno (o máis rico, cheo de imaxinación), que tamén é un coello, unha mosca... E tamén está Raul, o seu compañeiro na luta co que soña ter unha relación especial de sentimentos e karaté.

E están os contos que N. escribe no seu caderno, "História duma mosca que nao sabía quem era", "Histoória da personagem que queria ser pessoa".... tenros, íntimos, razoables, con moral final perfectamente encadeados coa trama central da novela.

Unha fermosa edición con ilustracións de Bernardo P. Carvalho que fan desta obra unha xoia que poñer nas inquedas mans de calquera adolescente... e máis alguns adultos e adultas... que se certo gozarán coma min desta lectura.

E para saber máis desta novela recoméndovos a recensión que dela fixo a escritora e segadora Susana Aríns:

http://www.asega-critica.net/2015/01/o-diario-que-e-um-passaro-que-e-um.html?m=1